In Amerika stierf academica Teresa de Lauretis. Ze was Italiaans van origine, maar werkte lang in Californië waar ze ook stierf op 87-jarige leeftijd.

Ze is de bedenker van de term ‘queer theory’, dat deed ze 36 jaar geleden al; ik zeg zo meteen wat ik zo fantastisch vind aan die term.

Van haar hand zijn boeken als Alice Doesn’t (1984) dat in tegenstelling tot wat men zou kunnen denken niet verwijst naar de Scorsese film Alice Doesn’t Live Here Anymore (1974) maar verwijst naar een protestaffiche die de academica ooit vond waarop het vrouwensymbool stond met een datum in 1979 erin en met daarnaast de woorden: ‘ALICE DOESN’T’. En wat is het precies dat Alice niet meer wil? Iets in de aard van wat Lysistrata niet meer wilde doen? Als een vrouw niet meer wil, wat wil ze dan niet meer? By the way, gelijk heeft ze.

Anyway, die Alice, Teresa laat ons vrij daar gelijk welke persona op te plakken, een Alice naar keuze, ze schrijft:

‘De beelden of verwijzingen die de naam ‘Alice’ oproept, zijn talrijk en zullen waarschijnlijk per lezer verschillen. Of je nu denkt aan Alice in Wonderland of Radio Alice in Bologna; of aan Alice B. Toklas, die onder andere een autobiografie ‘schreef’; of aan Alice James [zus van Henry James], die een ziekte ontwikkelde terwijl haar broers schreven; aan Alice Sheldon [James Tiptree Jr.], die sciencefiction schrijft, maar onder een mannelijk pseudoniem; of aan een andere Alice, dat is geheel aan jou, lezer.’

Het enige wat gij moet weten, beste lezer, is dat zij NIET wil.

Over queer theory; ik was vroeger stapelgek op die term. Die naam smolt in mijn mond, ratelde over mijn tanden en trippelde op mijn lippen, de combinatie van dat scheve van ‘queer’ en dan dat rechte van ‘theory’. Lovely vond ik het.

Nu is ´queer’ verworden tot de reden waarom de linkse politieke partijen niet meer aan de bak komen. Nu is queer verworden tot Judith Butler die afgelopen september in haar meest zelfgenoegzame verschijning duizend ‘nuttige idioten’ naar DeSingel in Antwerpen lokt (waar ik van een bejaarde een ticket voor zes euro overkocht waarna ik meteen ook moest doen alsof ik 65 was, dat bleek geen probleem, slik) en nog voor ze over ‘queer’ begint het woord ‘Gaza’ laat vallen. Het was Gaza hier en Gaza daar, alsof heel onze menselijkheid van die ene brandhaard afhing. Het woord ‘gay’ is die avond niet gevallen, dat woord is geloof ik helemaal uit het grote ‘queer’-boek geschrapt en vervangen door dat ander ‘g’-woord: Gaza.

Toch blijf ik hardcore queer, om mijn eigen manier.

Maar dat doet allemaal weinig ter zake, want rust zacht Teresa.