Deze ‘jongeman’ legde ook het loodje. In de amusante scène hieronder uit de film Harold and Maude vult zijn moeder een enquête in terwijl hij een fake pistool laadt en zichzelf ‘doodschiet’.
Bekende enquête scène uit Harod and Maude.
De jongeman is Bud Cort (1948 – 2026) en hij werd 77 en in deze toch wel geweldige film wordt hij in de rol van morbide Harold als vroege twintiger verliefd op Maude, een tamelijk onconventionele vrouw van 79. Zeker kijken die film. Bud Cort had ook een rol in het zeer geestige The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Rust zacht Bud!
‘Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil.’
De zin is van Cees Nooteboom en hij tekende hem op in zijn roman Rituelen (1980). Het is een prachtige zin, een aformismeboek waardig, maar ik was hem helaas vergeten.
Hij komt uit de openingsalinea van die roman:
‘Op de dag dat Inni Wintrop zelfmoord pleegde stonden de aandelen Philips 149.60 . De slotkoers van Amsterdamse Bank was 375 geweest en Scheepvaart Unie was gezakt naar 141,50. Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil. En dat is wat hij zich herinnerde, áls hij zich iets herinnerde, de koersen, en dat de maan in de gracht geschenen had, en dat hij zich had opgehangen in zijn wc omdat hij in zijn eigen horoscoop in Het Parool voorspeld had dat zijn vrouw ervandoor zou gaan met een ander en dat hij, Leeuw, dan zelfmoord zou plegen. Het was een volmaakte voorspelling. Zita ging ervandoor met een Italiaan en Inni pleegde zelfmoord. Een gedicht van Bloem had hij ook nog gelezen, maar hij wist niet meer welk. De hond, dat eigenwijze dier, liet het wat dat betreft afweten.’
Een ook die alinea was ik vergeten.
En dat prachtige schilderij op de cover? Van wie is dat? Magritte? Heb ik dat ooit geweten? In elk geval ben ik het nu vergeten.
Maar dat doet vandaag weinig ter zake want rust zacht Cees.
In Amerika stierf academica Teresa de Lauretis. Ze was Italiaans van origine, maar werkte lang in Californië waar ze ook stierf op 87-jarige leeftijd.
Ze is de bedenker van de term ‘queer theory’, dat deed ze 36 jaar geleden al; ik zeg zo meteen wat ik zo fantastisch vind aan die term.
Van haar hand zijn boeken als Alice Doesn’t (1984) dat in tegenstelling tot wat men zou kunnen denken niet verwijst naar de Scorsese film Alice Doesn’t Live Here Anymore (1974) maar verwijst naar een protestaffiche die de academica ooit vond waarop het vrouwensymbool stond met een datum in 1979 erin en met daarnaast de woorden: ‘ALICE DOESN’T’. En wat is het precies dat Alice niet meer wil? Iets in de aard van wat Lysistrata niet meer wilde doen? Als een vrouw niet meer wil, wat wil ze dan niet meer? By the way, gelijk heeft ze.
Het is altijd prettig om iemand van bij ons te begraven. Iemand van bij ons die belangrijk genoeg is om een plek in Dodenstad te verdienen.
Trailer to ‘Brussels by night’
Voor mij blijft François Beukelaers voor eeuwig en altijd de man die in Brussels by night (1983) zegt, terwijl hij met zijn voeten op de zetel in een eersteklascoupé gaat zitten en de opmerking krijgt van een benepen dametje dat voor hem zit, ‘meneer dat is hier wel eerste klas hé’; hij dus zegt: ‘ik heb het hier ook eerste klas!´
De necrologen van dienst waren Filip Tielens en Ewoud Ceulemans, zij deden voor ons een gastverschijning.
Mijn gedachten kwamen niet aan bod, ik schreef ze gewoon in mijn dagboek op.
Drummer dood. Sly Dunbar is niet meer. In zekere zin heb ik reeds gerouwd, al mijn tranen geplengd bij de dood van zijn compagnon bassist Robbie Shakespeare (1953-2021), het duo was onafscheidelijk.
Valentino stierf. Hij werd 93 of 94, een eer die slechts een dikke tien procent der stervelingen te beurt valt. Mannen in fashion zijn meestal gay. Toen ik nog leerkracht was en ik wel eens te maken had met homofobe jongens, vertelde ik hen altijd dat alle kledij die ze droegen door gays ontworpen was. Van de laatste zeven doden in de modewereld waren zes man en vier van die zes mannen waren gay. Armani was gay, net als Cardin, Lagerfeld en de Givenchy. Van de Rabanne weten we het niet, die was daar heel geheimzinnig over. Alleen André Courrèges was straight. En Vivienne Westwood, de vrouw van het gezelschap, was ook hetero.
Erich von Däniken is dood en de respons is groot. Zo zie je maar hoe populair zijn theorie was dat wij hier op aarde in de oudheid antieke astronauten op bezoek kregen die ons technologische bijstand verleenden bij het bouwen van Stonehenge, de Leeuwenpoort in Griekenland, de Egyptische piramiden én Cuzco in Peru, die laatste mijn persoonlijke favoriet: onwaarschijnlijk hoe die mega-stenen als puzzelstukken in elkaar passen.
19de Eeuwse foto van de Leeuwenpoort in Griekenland met Heinrich Schliemann en Wilhelm Dörpfeld, een voorbeeld van wat Cyclopisch metselwerk wordt genoemd.
Von Däniken opereerde in de paleocontact-traditie van Louis Pauwels en Jacques Bergier en hun De dageraad der magiërs (1960); en natuurlijk in de voetsporen van Charles Fort (1874 – 1932) met zijn drie boeken Forteana.
Dodenstad verwelkomt de eerste nieuwe bewoner van het jaar. Béla Tarr was een Hongaars filmmaker in de trage-cinema-traditie van Andrei Tarkovsky.
Trailer van The Turin Horse
Béla, in mijn hoofd blijf je verbonden met Nietzsche en Simenon. Over Nietzsche maakte je een film met de titel The Turin Horse (2011) en die titel verwijst naar Nietzsche die in Turijn een paard omhelsde dat door zijn baas mishandeld werd. Dit was het moment dat hij zijn verstand verloor en er voor altijd het zwijgen toe zou doen; een klein jaar nog en zijn piepgaatje zou zich voorgoed sluiten.
Van Simenon verfilmde je in 2007 heel vrijelijk De man uit Londen (1937).
Met de uitvaart van Brigitte Bardot zijn we een hele week bezig geweest. De toeloop was enorm. Er was een land in rouw. Wat zeg ik, de boomers van een continent waren in rouw. Brigitte Bardot was onze James Dean, onze Marlon Brando, ogenschijnlijk een rechtstreekse afstammelinge van rebel Jeanne D’arc.
Je danse donc je suis
Brigitte werd uitbundig gevierd en het laatste lied dat die laatste avond over de zerken van Dodenstad schalde — het was toen al bijna ochtend, de ochtenden beginnen nu al tien minuten later dan op het winterpunt van twee weken geleden — was “Je danse donc je suis” uit 1964. ‘Ik dans dus ik ben’, een woordspeling op Descartes’s ‘Je pense donc je suis.’
Chris Rea was een Engels muzikant en songschrijver gekend voor liederen als “Fool (If You Think It’s Over)” (1978) [Dommerik als ge denkt dat ‘t gedaan is] en “Josephine” (1985) [dat geen vertaling behoeft].
“Josephine” was een hitje dat later op de ‘Balearic scene’ zou gedraaid worden in een verlengde versie. Met die ‘Balearic scene’ werd Ibiza bedoeld, waar ooit een strandcafé zat van waaruit men de zonsondergang kon zien en waar altijd rustige muziek werd gedraaid. Een verademing na het geweld van de house, acid en techno. Zo zat het in mijn herinnering. Maar het is niet waar. Die Balearic sound wordt al vermeld in Energy Flash (1998) van Simon Reynolds en daar staat het zo:
‘“Balearic” verwees naar de dj-stijl van Alfredo Fiorillo [1953 – 2024], een voormalig journalist die het fascistische regime van zijn geboorteland Argentinië was ontvlucht naar het relaxte bohemienleven op Ibiza.’
Alfredo’s DJ-sets waren eclectisch en niet alleen puur dance gericht, eigenlijk wel passend bij zo’n café bij zonsondergang. Trouwens, de bar die ik in mijn hoofd had, nu schiet het me te binnen, is Café del Mar
En Josephine, wie zou hij bedoeld hebben. Welke van deze twee is de bekendste Josephine? Josephine Baker of Joséphine de Beauharnais?
Doet het ertoe? Ik dacht het niet. Rust zacht Chris..
