RIP Éliane Radigue (1932 – 2026)

Het was een tijdje geleden dat ik haar werk beluisterd had, maar L’Île Re-Sonante (1967) van de in Parijs geboren Éliane Radigue heb ik vaak opgezet. Dat is dronemuziek, en ‘drone’ is verwant aan ‘dreun’, dus verwacht u aan monotone, dreinerige ‘muziek’. Ik zet muziek tussen aanhalingstekens want velen zullen zeggen dat het geen muziek is maar ‘geluid’, en dat mag. Toch is ze wereldberoemd bij avontuurlijke muziekliefhebbers en muzikanten.

L’Île Re-Sonante (1967)

Wie van ASMR houdt zal een aanknopingspunt hebben met de begrippen ‘white noise’ en ‘brown noise’.

Nu het over dreunen en dreinen gaat, de mooiste der drone-composities is die van Wagner uit 1854, uit de prelude van Rheingold, prachtig is die. Wij hebben die Rheingoldprelude leren kennen via de film Nosferatu the Vampyre (1979) met Klaus Kinski, uit de scène waar het hoofdpersonage per paard de tocht naar het kasteel van de vampier aanvat, ergens in Transsylvanië, want daar wonen die altijd. Die scène duurt lang, Herzog heeft er zijn tijd voor genomen en bijna die volledige prelude uitgespeeld.

Continue reading →

RIP Willie Colón (1950 – 2026)

“Set Fire to Me”

Willie Colón was een Amerikaanse muzikant actief in de salsa. Salsa, gek genoeg, betekent ook saus en sauzen, het werkwoord, we weten allemaal wat dát woord betekent. Dansen, sjansen en sauzen liggen in elkaars verlengde. Of ze maken deel uit van een spectrum, zoals u wil.

Toen ik eind jaren negentig en begin jaren 2000 discotheekmuziek verzamelde, kocht ik “Set Fire To Me” (1986), de clubhit van Colón, bij Serge die toen bij dikke Gilbert werkte.

De plaat laat zich goed mixen met “Rotation” (1979) van Herb Alpert en “My Spine (Is The Bassline)” (1982) by Shriekback.

Rust zacht Willie.

RIP Jesse Jackson (1941 – 2026)

In de Verenigde Staten blies dominee, burgerrechtenactivist en politicus Jesse Jackson (1941 – 2026) zijn laatste adem uit.

Same Beat

Buiten het domein van de politiek en de godsdienst is Jackson vooral bekend om zijn toespraak “I Am – Somebody” (1971), een uitspraak die ik leerde kennen in de song “Same Beat” (1974), een muziekstuk van James Browns huisband The J.B.’s, waarin fragmenten uit het gedicht/de toespraak “I Am – Somebody” van Jesse Jackson is verwerkt.

Continue reading →

RIP Michael Silverblatt (1952 – 2026)

In de VS sterft Michael Silverblatt (1952 – 2026) die een radioprogramma had over literatuur dat Bookworm heette. Supra interviewt Silverblatt W.G. Sebald (1944–2001) in 2001 — dus niet lang voor diens dood — voor een halfuurtje, onder andere over wie hem beïnvloedde. Sebald vermeldt Adalbert Stifter (1805–1868) en Gottfried Keller (1819–1890). In Logis in einem Landhaus brengt Sebald expliciet hommage aan deze schrijvers.

Silverblatt was verbonden aan het radiostation KCRW dat uitzond vanuit Californië, het station was ook de thuishaven van het gevierde en betreurde genie Joe Frank (1938 – 2018).

Rust zacht Michael.

RIP Frederick Wiseman (1930 – 2026) en Semyon Gluzman (1946 – 2026)

‘Gevangenissen en inrichtingen voor geesteszieken, waar recalcitrante of slecht aangepaste burgers opgeborgen worden, zijn de vieze geheimen van de beschaafde maatschappij.’

De film als taboebreker (1974)
Variétéshow in Titicut Follies

Het bovenstaand citaat komt uit het boek De film als taboebreker (1974) en slaat op Titicut Follies (1967), een film van Frederick Wiseman, de Amerikaanse filmmaker die zopas overleed en die vooral gekend is voor die specifieke documentaire, echt een gruwel om naar te kijken. Je ziet er hoe slecht patiënten behandeld worden in de toenmalige psychiatrische instellingen en vooral hoe sommigen er echt niet op hun plaats zitten. Onder andere patiënt Vladimir lijkt helemaal normaal.

Continue reading →

RIP Robert Duvall (1931 – 2026)

“I love the smell of napalm in the morning.”–Apocalypse Now (1979)

“Ik hou van de geur van napalm in de ochtend.”

Bill Kilgore (Robert Duvall) in Apocalypse Now (1979)

Robert Duvall (1931 – 2026) was een Amerikaans acteur die het risico loopt in de toekomst alleen onthouden te worden voor het zinnetje ‘Ilove the smell of napalm in the morning,’ met stoere blote bast uitgesproken tegen een ziekelijk gele rokerige achtergrond in de Vietnamfilm Apocalypse Now (1979).

Continue reading →

RIP Bud Cort (1948 – 2026)

Deze ‘jongeman’ legde ook het loodje. In de amusante scène hieronder uit de film Harold and Maude vult zijn moeder een enquête in terwijl hij een fake pistool laadt en zichzelf ‘doodschiet’.

Bekende enquête scène uit Harod and Maude.

De jongeman is Bud Cort (1948 – 2026) en hij werd 77 en in deze toch wel geweldige film wordt hij in de rol van morbide Harold als vroege twintiger verliefd op Maude, een tamelijk onconventionele vrouw van 79. Zeker kijken die film. Bud Cort had ook een rol in het zeer geestige The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Rust zacht Bud!

RIP Cees Nooteboom (1933 – 2026)

‘Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil.’

De zin is van Cees Nooteboom en hij tekende hem op in zijn roman Rituelen (1980). Het is een prachtige zin, een aformismeboek waardig, maar ik was hem helaas vergeten.

Hij komt uit de openingsalinea van die roman:

‘Op de dag dat Inni Wintrop zelfmoord pleegde stonden de aandelen Philips 149.60 . De slotkoers van Amsterdamse Bank was 375 geweest en Scheepvaart Unie was gezakt naar 141,50. Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil. En dat is wat hij zich herinnerde, áls hij zich iets herinnerde, de koersen, en dat de maan in de gracht geschenen had, en dat hij zich had opgehangen in zijn wc omdat hij in zijn eigen horoscoop in Het Parool voorspeld had dat zijn vrouw ervandoor zou gaan met een ander en dat hij, Leeuw, dan zelfmoord zou plegen. Het was een volmaakte voorspelling. Zita ging ervandoor met een Italiaan en Inni pleegde zelfmoord. Een gedicht van Bloem had hij ook nog gelezen, maar hij wist niet meer welk. De hond, dat eigenwijze dier, liet het wat dat betreft afweten.’

Een ook die alinea was ik vergeten.

En dat prachtige schilderij op de cover? Van wie is dat? Magritte? Heb ik dat ooit geweten? In elk geval ben ik het nu vergeten.

Maar dat doet vandaag weinig ter zake want rust zacht Cees.

RIP Teresa de Lauretis (1938 – 2026)

In Amerika stierf academica Teresa de Lauretis. Ze was Italiaans van origine, maar werkte lang in Californië waar ze ook stierf op 87-jarige leeftijd.

Ze is de bedenker van de term ‘queer theory’, dat deed ze 36 jaar geleden al; ik zeg zo meteen wat ik zo fantastisch vind aan die term.

Van haar hand zijn boeken als Alice Doesn’t (1984) dat in tegenstelling tot wat men zou kunnen denken niet verwijst naar de Scorsese film Alice Doesn’t Live Here Anymore (1974) maar verwijst naar een protestaffiche die de academica ooit vond waarop het vrouwensymbool stond met een datum in 1979 erin en met daarnaast de woorden: ‘ALICE DOESN’T’. En wat is het precies dat Alice niet meer wil? Iets in de aard van wat Lysistrata niet meer wilde doen? Als een vrouw niet meer wil, wat wil ze dan niet meer? By the way, gelijk heeft ze.

Continue reading →