RIP Neil Sedaka (1939 – 2026)

Ook dood: de Amerikaanse songwriter, pianist en zanger Neil Sedaka. Hij verkocht wereldwijd miljoenen platen en schreef of mede-schreef meer dan vijfhonderd nummers voor zichzelf en andere artiesten, waarbij hij voornamelijk samenwerkte met tekstschrijvers Howard Greenfield en Phil Cody.

Dat was in de pre-Beatles dagen en je moet maar even naar pulp als “Oh! Carol“ (1959), populair op de popcornscene in Vrasene; “One Way Ticket” (1959), door Eruption in een disco-versie gebracht; ”Breaking Up Is Hard to Do” (1962); en “Stupid Cupid” (Connie Francis), dat kruipt vaak in mijn hoofd, ‘stupid Cupid stop picking on me!’, luisteren om te beseffen dat hun tijd om was.

Maar Sedaka schreef wel vijfhonderd nummers. Dat is ongeveer zoveel als Serge Gainsbourg.

Rosemary Blue

Hier, voor vandaag, een nummer van Sedaka en zijn tekstschrijver Greenfield gebracht door de betreurde Andy Bey (1939 – 2025) van zijn cultplaat Experience and Judgment (1974).

RIP Pete Dello (1942 – 2026)

In Engeland nu, we zitten in Engeland. Daar stierf Pete Dello en die had een hitje in 1971 met het Kinksiaanse “It’s the way” en dat ging over de manier waarop zijn meisje de dingen deed.

Niet de manier waarop je staat, je haar kamt, je maquilleert, opvalt, rood wordt, staart, nee, dat niet, maar wel de manier waarop je ‘s ochtends ‘mooie dag!’, ‘hoe gaat het?’ of ‘hallo!’ zegt . Een ochtendmeisje dus.

Rust zacht Pete!

RIP William E. Connolly (1938 – 2026)

‘Sade volgt, via de stem van de anonieme auteur van ‘Nog een poging, Fransen, als jullie republikeinen willen worden’, opgenomen in ‘La Philosophie dans le boudoir’, een perverse versie van het pad dat Rousseau heeft verlaten.’

Political Theory and Modernity’ (1988)

In Amerika stierf politiek denker William E. Connolly. In Political Theory and Modernity (1988) analyseert Connolly o.a. La Philosophie dans le boudoir als een argument tegen eerdere politieke filosofen, met name Rousseau en Hobbes, en hun pogingen om natuur, rede en deugd te verzoenen als basis voor een geordende samenleving.

Iedereen die Sade wenst te verwerken in zijn politieke filosofie, mag zich tot mijn vriend rekenen, en het is ook op die manier dat Connolly ooit op mijn radar kwam.

Bovendien: coole cover!

Rust zacht William.

RIP Éliane Radigue (1932 – 2026)

Het was een tijdje geleden dat ik haar werk beluisterd had, maar L’Île Re-Sonante (1967) van de in Parijs geboren en net overleden Éliane Radigue heb ik vaak opgezet. Dat is dronemuziek, en ‘drone’ is verwant aan ‘dreun’, dus verwacht u aan monotone, dreinerige ‘muziek’. Ik zet muziek tussen aanhalingstekens want velen zullen zeggen dat het geen muziek is maar ‘geluid’, en dat mag. Toch is ze wereldberoemd bij avontuurlijke muziekliefhebbers en muzikanten.

L’Île Re-Sonante (1967)

Wie van ASMR houdt zal een aanknopingspunt vinden met de begrippen ‘white noise’ en ‘brown noise’.

Nu het over dreunen en dreinen gaat, de mooiste der drone-composities is die van Wagner uit 1854, uit de prelude van Rheingold, prachtig is die. Wij hebben die Rheingoldprelude leren kennen via de film Nosferatu the Vampyre (1979) met Klaus Kinski, uit de scène waar het hoofdpersonage per paard de tocht naar het kasteel van de vampier aanvat, ergens in Transsylvanië, want daar wonen die altijd. Die scène duurt lang, Herzog heeft er zijn tijd voor genomen en bijna die volledige prelude uitgespeeld.

Continue reading →

RIP Willie Colón (1950 – 2026)

“Set Fire to Me”

Willie Colón was een Amerikaanse muzikant actief in de salsa. Salsa, gek genoeg, betekent ook saus en sauzen, het werkwoord, we weten allemaal wat dát woord betekent. Dansen, sjansen en sauzen liggen in elkaars verlengde. Of ze maken deel uit van een spectrum, zoals u wil.

Toen ik eind jaren negentig en begin jaren 2000 discotheekmuziek verzamelde, kocht ik “Set Fire To Me” (1986), de clubhit van Colón, bij Serge die toen bij dikke Gilbert werkte.

De plaat laat zich goed mixen met “Rotation” (1979) van Herb Alpert en met “My Spine (Is The Bassline)” (1982) van Shriekback.

Rust zacht Willie.

RIP Jesse Jackson (1941 – 2026)

In de Verenigde Staten blies dominee, burgerrechtenactivist en politicus Jesse Jackson (1941 – 2026) zijn laatste adem uit.

Same Beat

Buiten het domein van de politiek en de godsdienst is Jackson vooral bekend om zijn toespraak “I Am – Somebody” (1971), een uitspraak die ik leerde kennen in de song “Same Beat” (1974), een muziekstuk van James Browns huisband The J.B.’s, waarin fragmenten uit het gedicht/de toespraak “I Am – Somebody” van Jesse Jackson is verwerkt.

Continue reading →

RIP Michael Silverblatt (1952 – 2026)

In de VS sterft Michael Silverblatt (1952 – 2026) die een radioprogramma had over literatuur dat Bookworm heette. Supra interviewt Silverblatt W.G. Sebald (1944–2001) in 2001 — dus niet lang voor diens dood — voor een halfuurtje, onder andere over wie hem beïnvloedde. Sebald vermeldt Adalbert Stifter (1805–1868) en Gottfried Keller (1819–1890). In Logis in einem Landhaus brengt Sebald expliciet hommage aan deze schrijvers.

Silverblatt was verbonden aan het radiostation KCRW dat uitzond vanuit Californië, het station was ook de thuishaven van het gevierde en betreurde genie Joe Frank (1938 – 2018).

Rust zacht Michael.

RIP Frederick Wiseman (1930 – 2026) en Semyon Gluzman (1946 – 2026)

‘Gevangenissen en inrichtingen voor geesteszieken, waar recalcitrante of slecht aangepaste burgers opgeborgen worden, zijn de vieze geheimen van de beschaafde maatschappij.’

De film als taboebreker (1974)
Variétéshow in Titicut Follies

Het bovenstaand citaat komt uit het boek De film als taboebreker (1974) en slaat op Titicut Follies (1967), een film van Frederick Wiseman, de Amerikaanse filmmaker die zopas overleed en die vooral gekend is voor die specifieke documentaire, echt een gruwel om naar te kijken. Je ziet er hoe slecht patiënten behandeld worden in de toenmalige psychiatrische instellingen en vooral hoe sommigen er echt niet op hun plaats zitten. Onder andere patiënt Vladimir lijkt helemaal normaal.

Continue reading →

RIP Robert Duvall (1931 – 2026)

“I love the smell of napalm in the morning.”–Apocalypse Now (1979)

“Ik hou van de geur van napalm in de ochtend.”

Bill Kilgore (Robert Duvall) in Apocalypse Now (1979)

Robert Duvall (1931 – 2026) was een Amerikaans acteur die het risico loopt in de toekomst alleen onthouden te worden voor het zinnetje ‘Ilove the smell of napalm in the morning,’ met stoere blote bast uitgesproken tegen een ziekelijk gele rokerige achtergrond in de Vietnamfilm Apocalypse Now (1979).

Continue reading →