In de Verenigde Staten blies dominee, burgerrechtenactivist en politicus Jesse Jackson (1941 – 2026) zijn laatste adem uit.
Same Beat
Buiten het domein van de politiek en de godsdienst is Jackson vooral bekend om zijn toespraak “I Am – Somebody” (1971), een uitspraak die ik leerde kennen in de song “Same Beat” (1974), een muziekstuk van James Browns huisband The J.B.’s, waarin fragmenten uit het gedicht/de toespraak “I Am – Somebody” van Jesse Jackson is verwerkt.
In de VS sterft Michael Silverblatt (1952 – 2026) die een radioprogramma had over literatuur dat Bookworm heette. Supra interviewt Silverblatt W.G. Sebald (1944–2001) in 2001 — dus niet lang voor diens dood — voor een halfuurtje, onder andere over wie hem beïnvloedde. Sebald vermeldt Adalbert Stifter (1805–1868) en Gottfried Keller (1819–1890). In Logis in einem Landhaus brengt Sebald expliciet hommage aan deze schrijvers.
Silverblatt was verbonden aan het radiostation KCRW dat uitzond vanuit Californië, het station was ook de thuishaven van het gevierde en betreurde genie Joe Frank (1938 – 2018).
‘Gevangenissen en inrichtingen voor geesteszieken, waar recalcitrante of slecht aangepaste burgers opgeborgen worden, zijn de vieze geheimen van de beschaafde maatschappij.’
De film als taboebreker (1974)
Variétéshow in Titicut Follies
Het bovenstaand citaat komt uit het boek De film als taboebreker (1974) en slaat op Titicut Follies (1967), een film van Frederick Wiseman, de Amerikaanse filmmaker die zopas overleed en die vooral gekend is voor die specifieke documentaire, echt een gruwel om naar te kijken. Je ziet er hoe slecht patiënten behandeld worden in de toenmalige psychiatrische instellingen en vooral hoe sommigen er echt niet op hun plaats zitten. Onder andere patiënt Vladimir lijkt helemaal normaal.
“I love the smell of napalm in the morning.”–Apocalypse Now (1979)
“Ik hou van de geur van napalm in de ochtend.”
Bill Kilgore (Robert Duvall) in Apocalypse Now (1979)
Robert Duvall (1931 – 2026) was een Amerikaans acteur die het risico loopt in de toekomst alleen onthouden te worden voor het zinnetje ‘Ilove the smell of napalm in the morning,’ met stoere blote bast uitgesproken tegen een ziekelijk gele rokerige achtergrond in de Vietnamfilm Apocalypse Now (1979).
Deze ‘jongeman’ legde ook het loodje. In de amusante scène hieronder uit de film Harold and Maude vult zijn moeder een enquête in terwijl hij een fake pistool laadt en zichzelf ‘doodschiet’.
Bekende enquête scène uit Harod and Maude.
De jongeman is Bud Cort (1948 – 2026) en hij werd 77 en in deze toch wel geweldige film wordt hij in de rol van morbide Harold als vroege twintiger verliefd op Maude, een tamelijk onconventionele vrouw van 79. Zeker kijken die film. Bud Cort had ook een rol in het zeer geestige The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Rust zacht Bud!
‘Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil.’
De zin is van Cees Nooteboom en hij tekende hem op in zijn roman Rituelen (1980). Het is een prachtige zin, een aformismeboek waardig, maar ik was hem helaas vergeten.
Hij komt uit de openingsalinea van die roman:
‘Op de dag dat Inni Wintrop zelfmoord pleegde stonden de aandelen Philips 149.60 . De slotkoers van Amsterdamse Bank was 375 geweest en Scheepvaart Unie was gezakt naar 141,50. Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil. En dat is wat hij zich herinnerde, áls hij zich iets herinnerde, de koersen, en dat de maan in de gracht geschenen had, en dat hij zich had opgehangen in zijn wc omdat hij in zijn eigen horoscoop in Het Parool voorspeld had dat zijn vrouw ervandoor zou gaan met een ander en dat hij, Leeuw, dan zelfmoord zou plegen. Het was een volmaakte voorspelling. Zita ging ervandoor met een Italiaan en Inni pleegde zelfmoord. Een gedicht van Bloem had hij ook nog gelezen, maar hij wist niet meer welk. De hond, dat eigenwijze dier, liet het wat dat betreft afweten.’
Een ook die alinea was ik vergeten.
En dat prachtige schilderij op de cover? Van wie is dat? Magritte? Heb ik dat ooit geweten? In elk geval ben ik het nu vergeten.
Maar dat doet vandaag weinig ter zake want rust zacht Cees.
In Amerika stierf academica Teresa de Lauretis. Ze was Italiaans van origine, maar werkte lang in Californië waar ze ook stierf op 87-jarige leeftijd.
Ze is de bedenker van de term ‘queer theory’, dat deed ze 36 jaar geleden al; ik zeg zo meteen wat ik zo fantastisch vind aan die term.
Van haar hand zijn boeken als Alice Doesn’t (1984) dat in tegenstelling tot wat men zou kunnen denken niet verwijst naar de Scorsese film Alice Doesn’t Live Here Anymore (1974) maar verwijst naar een protestaffiche die de academica ooit vond waarop het vrouwensymbool stond met een datum in 1979 erin en met daarnaast de woorden: ‘ALICE DOESN’T’. En wat is het precies dat Alice niet meer wil? Iets in de aard van wat Lysistrata niet meer wilde doen? Als een vrouw niet meer wil, wat wil ze dan niet meer? By the way, gelijk heeft ze.
Het is altijd prettig om iemand van bij ons te begraven. Iemand van bij ons die belangrijk genoeg is om een plek in Dodenstad te verdienen.
Trailer to ‘Brussels by night’
Voor mij blijft François Beukelaers voor eeuwig en altijd de man die in Brussels by night (1983) zegt, terwijl hij met zijn voeten op de zetel in een eersteklascoupé gaat zitten en de opmerking krijgt van een benepen dametje dat voor hem zit, ‘meneer dat is hier wel eerste klas hé’; hij dus zegt: ‘ik heb het hier ook eerste klas!´
De necrologen van dienst waren Filip Tielens en Ewoud Ceulemans, zij deden voor ons een gastverschijning.
Mijn gedachten kwamen niet aan bod, ik schreef ze gewoon in mijn dagboek op.
Drummer dood. Sly Dunbar is niet meer. In zekere zin heb ik reeds gerouwd, al mijn tranen geplengd bij de dood van zijn compagnon bassist Robbie Shakespeare (1953-2021), het duo was onafscheidelijk.
