Wim T. Schippers is niet meer. Hij was een jeugdheld. Ik berichtte eerder over hem hier.

Schippers was kunstenaar, radiomaker en televisiemaker. In elk van die hoedanigheden was hij een beoefenaar van het dadaïsme. Op drie pagina’s in het boek Het carnaval van het zijn wordt hij geëerd met zijn pindakaasvloer en zijn stuk voor herdershonden Going to the dogs.

Afgezien van tijd heb ik slechts enkele keren centen in Schippers geïnvesteerd, dat was bij de aankoop van de Sjef van Oekel strips waar ik hard mee moest lachen.

De echtgenote van Schippers, Ellen Jens, had gedurende bijna veertig jaar ook een relatie met televisiepresentator Adriaan van Dis, stierf al in 2023. Zij was de producer voor VPRO van zowel haar man als van van Dis. Van Dis zei over Jens: ‘Zij was verre van lichtzinnig – maar het is wat het is: zij verstond de kunst met twee mannen te leven. Oprecht én goochelend. Alleen benauwde lieden begrijpen dat niet.’ Jens producete ook Jeskefet. Alleen van Dis leeft nu nog. Ook hij krijgt een plaats in Dodenstad.

Maar dat doet allemaal weinig ter zake want rust zacht Wim.