Tag Archives: British music

RIP Christine McVie (1943 – 2022)

“Everywhere” (1987) van Fleetwood Mac

Christine McVie was een Britse muzikante en songschrijver bekend als zanger en keyboardspeler bij de band Fleetwood Mac.

Ze schreef voor hen “Everywhere” (1987) en “Little Lies” (1987).

Dat zijn voor mij geen favoriete nummers als je ze vergelijkt met bijvoorbeeld “Hypnotized” (1973) dat ik enkele weken nog grijs draaide.

Los daarvan is mijn relatie met Fleetwood Mac best ingewikkeld. Een beetje zoals die met Dire Straits.

Maar dan word ik herinnerd aan “Dreams” (1973) en ben ik weer helemaal verguld. Of ik twijfel. Is dat de schuld van Stevie Nicks?

Ik zwijg.

Rust zacht Christine.

RIP Joyce Sims (1959 – 2022)

Joyce Sims was een Amerikaanse zangeres bekend omwille van haar hit “Come Into My Life” (1987).

Come into my life, I got so much love to show you
Come into my life, boy, I adore you

Kom in mijn leven, ik heb zoveel liefde te geven
Kom in mijn leven, ik zal je adoreren.

In dat liedje drong ze er bij een jongen op aan in haar leven te komen. De beloning? Aanbidding.

Ik geloof niet dat ik dat als tweeëntwintigjarige jongeman een aantrekkelijk voorstel zou gevonden hebben. Het klinkt me iets te klitterig.

De vraag zou onmiddellijk rijzen: ‘hoe kom ik er weer vanaf?’.

RIP Joyce Sims

RIP Steve Bronski (1960 – 2021)

“Smalltown Boy”

Steve Bronski was a Scottish composer and keyboardist known for the project Bronski Beat.

I remember buying The Age of Consent (1984) at Free Record Shop on De Wapper.

There was something in the gay anthem “Smalltown Boy” that resonated with me. Today, I find it very hard to listen to that record.

I do not feel the same about “Don’t Leave Me This Way”, the 1986 cover of the philly hit by Jimmy Sommerville, after he’d left Bronski to form The Communards.

RIP John Miles (1949 – 2021)

“Music” (1976) by John Miles

John Miles was a British composer and musician best known for his composition “Music” (1976).

“Music” is a camp monstrosity in the category “foute muziek”.

The second movement of “Music”, which is uptempo, reminds me of “The Mexican” (1972) by Babe Ruth.

“The Mexican” shares some of “Music’s” campy qualities, but it is altogether a more satisfying song.

RIP Spencer Davis (1939 – 2020)

Spencer Davis was a British musician known for such songs as “I’m a Man” (1967).

I give you that song here in a 18 minute bastardized disco version released in the US on Prelude.

It became a staple at the Paradise Garage, being, of course, popular with the gay crowd. I can just see all these men dancing and mouthing the “I’m a Man” words while touching their bodies and glancing lasciviously at one another. Lovely.

“I’m a Man” (1978) by Macho

RIP CP Lee (1950 – 2020)

CP Lee, was a British musician, author, broadcaster and lecturer from Manchester, England.

Gerry and the Holograms” (1979)

He was co-author of the witty composition “Gerry and the Holograms” (1979) which shows similarities with “Blue Monday” (1983) but then without the nagging tone which makes the latter nearly impossible to listen to in full.

CP Lee was also an authority on Dylan, a Dylanologist one might say. His comments after Dylan received the Nobel Prize were both deep and sharp.

 Video Nasties: Moral Panic, Censorship & Videotape (2010)

He also contributed marginally to Video Nasties: Moral Panic, Censorship & Videotape (2010), an insightful documentary on the video nasty phenomenon.