Tag Archives: American literature

RIP Vernor Vinge (1944 – 2024)

In de Verenigde Staten sterft auteur en wiskundige Vernor Vinge.

Vinge wordt gezien als een voorloper van cyberpunk auteurs William Gibson en Neal Stephenson waar ik zo gek van was toen ik in China woonde en ook in de periode daarna, toen ik Wired las.

Hij is bekend voor zijn uitspraak dat ‘machines op het punt staan over de mensheid te heersen zoals mensen over het dierenrijk hebben geheerst’, het eindpunt van de technologische singulariteit.

True Names (1981) van Vernor Vinge

In 1981 publiceert Vinge het in het Nederlands onvertaalde True Names, een volledig uitgewerkt concept van cyberspace, dat later centraal zou staan in cyberpunk.

Dat boek begint zo:

‘In de tijd van het Eerste Tijdperk van de Magie beschouwde de voorzichtige tovenaar zijn eigen ware naam als zijn meest waardevolle bezit, maar ook als de grootste bedreiging voor zijn toekomstig welzijn, want – zo gaan de verhalen – als een vijand, zelfs een zwakke ongeschoolde vijand, eenmaal de ware naam van de tovenaar leerde kennen, dan konden routinematige en algemeen bekende spreuken zelfs de machtigsten vernietigen of tot slaaf maken. Naarmate de tijd verstreek en we overgingen naar het Tijdperk van de Rede en vervolgens naar de eerste en tweede industriële revoluties, werden dergelijke ideeën in diskrediet gebracht. Nu lijkt de cirkel weer rond (zelfs als er nooit een Eerste Tijdperk is geweest) en maken we ons weer zorgen over ware namen.’

True Names

Rust zacht Vernor.

RIP Cormac McCarthy (1933 – 2023)

Cormac McCarthy was een Amerikaans schrijver gekend voor romans zoals No Country for Old Men (2005). De gebroeders Coen maakten er een van de beste films van de 21ste eeuw mee, werkelijk adembenemend.

Tot zover ‘over de doden niets dan goed.’

‘Would you hold still, please sir?’ Misschien wel dé scène uit No Country for Old Men (2007)
Continue reading →

RIP Russell Banks (1940 – 2023)

The story of The Sweet Hereafter 

In de Verenigde Staten overleed schrijver Russell Banks, bekend van The Sweet Hereafter (1991, ‘het zoete hiernamaals’), verfilmd door Atom Egoyan in 1997.

Banks was een politiek schrijver: zijn kritiek op globalisering en racisme doet denken aan Édouard Louis in Frankrijk.

En het verhaal van The Sweet Hereafter doet dan weer denken aan Simenons De medeplichtigen waar een bus met veertig kinderen omkomt. In beide gevallen, de schoolbus als rattenvanger van Hamelen.

Rust zacht Russell.

RIP Joan Didion (1934 – 2021)

Joan Didion was an American writer.

Miami (1987) by Joan Didion

I don’t quite know what to think of Didion’s writing and whether I would like to read it.

She seems similar to contemporary Susan Sontag, however, Didion seems strictly non-philosophical.

Something did catch my eye, however, it is Philosophy and Vulnerability: Catherine Breillat, Joan Didion, and Audre Lorde (2019) by Matthew R. McLennan, a book in which Catherine Breillat, Joan Didion and Audre Lorde are called rigorous “nonphilosophers”.

Update 24/12: I was wrong. I came to that conclusion after delving into the White Album (1979) book, which seems to be an interesting portrait of 1960s counterculture. But not only that, she gave the world a beautiful nobrow analysis. In the book The White Album (1979)there is a passage where she writes about her habit of watching outlaw biker movies and she says:

“I suppose I kept going to these movies because there on the screen was some news I was not getting from The New York Times. I began to think I was seeing ideograms of the future.”

RIP bell hooks (1952 – 2021)

bell hooks was an American author and social activist, working in the intersectionality of race, capitalism, and gender.

bell hooks interviewed by Charlie Rose in 1995

She is perhaps best known for Ain’t I a Woman?(1981).

I first came into contact with her work by way of Angry Women (1991), a book in the RE/Search series.

She also wrote on Paris Is Burning (1990) in a vocabulary typical of her corpus:

“Within white supremacist, capitalist, patriarchy the experience of men dressing as women, appearing in drag, has always been regarded by the dominant heterosexist cultural gaze as a sign that one is symbolically crossing over from a realm of power into a realm of powerlessness.”

bell hooks on Paris is Burning in a piece published in Black Hooks (1992)

Each of these words, white, supremacist, capitalist, patriarchal, hetero-sexist sounds as meaningful and portentous as vacuous and meaningless. It is a description of a state of affairs that betrays a desire for change. The form of this change, however, is not spelled out. Would bell hooks prefer communism instead of capitalism?

Nevertheless, looking at old interviews on Charlie Rose, bell hooks comes across as a gentle, well-read and smart woman.