Willie Colón was een Amerikaanse muzikant actief in de salsa. Salsa, gek genoeg, betekent ook saus en sauzen, het werkwoord, we weten allemaal wat dát woord betekent. Dansen, sjansen en sauzen liggen in elkaars verlengde. Of ze maken deel uit van een spectrum, zoals u wil.
Toen ik eind jaren negentig en begin jaren 2000 discotheekmuziek verzamelde, kocht ik “Set Fire To Me” (1986), de clubhit van Colón, bij Serge die toen bij dikke Gilbert werkte.
De plaat laat zich goed mixen met “Rotation” (1979) van Herb Alpert en met “My Spine (Is The Bassline)” (1982) van Shriekback.
In de Verenigde Staten blies dominee, burgerrechtenactivist en politicus Jesse Jackson (1941 – 2026) zijn laatste adem uit.
Same Beat
Buiten het domein van de politiek en de godsdienst is Jackson vooral bekend om zijn toespraak “I Am – Somebody” (1971), een uitspraak die ik leerde kennen in de song “Same Beat” (1974), een muziekstuk van James Browns huisband The J.B.’s, waarin fragmenten uit het gedicht/de toespraak “I Am – Somebody” van Jesse Jackson is verwerkt.
In de VS sterft Michael Silverblatt (1952 – 2026) die een radioprogramma had over literatuur dat Bookworm heette. Supra interviewt Silverblatt W.G. Sebald (1944–2001) in 2001 — dus niet lang voor diens dood — voor een halfuurtje, onder andere over wie hem beïnvloedde. Sebald vermeldt Adalbert Stifter (1805–1868) en Gottfried Keller (1819–1890). In Logis in einem Landhaus brengt Sebald expliciet hommage aan deze schrijvers.
Silverblatt was verbonden aan het radiostation KCRW dat uitzond vanuit Californië, het station was ook de thuishaven van het gevierde en betreurde genie Joe Frank (1938 – 2018).
‘Gevangenissen en inrichtingen voor geesteszieken, waar recalcitrante of slecht aangepaste burgers opgeborgen worden, zijn de vieze geheimen van de beschaafde maatschappij.’
De film als taboebreker (1974)
Variétéshow in Titicut Follies
Het bovenstaand citaat komt uit het boek De film als taboebreker (1974) en slaat op Titicut Follies (1967), een film van Frederick Wiseman, de Amerikaanse filmmaker die zopas overleed en die vooral gekend is voor die specifieke documentaire, echt een gruwel om naar te kijken. Je ziet er hoe slecht patiënten behandeld worden in de toenmalige psychiatrische instellingen en vooral hoe sommigen er echt niet op hun plaats zitten. Onder andere patiënt Vladimir lijkt helemaal normaal.
Deze ‘jongeman’ legde ook het loodje. In de amusante scène hieronder uit de film Harold and Maude vult zijn moeder een enquête in terwijl hij een fake pistool laadt en zichzelf ‘doodschiet’.
Bekende enquête scène uit Harod and Maude.
De jongeman is Bud Cort (1948 – 2026) en hij werd 77 en in deze toch wel geweldige film wordt hij in de rol van morbide Harold als vroege twintiger verliefd op Maude, een tamelijk onconventionele vrouw van 79. Zeker kijken die film. Bud Cort had ook een rol in het zeer geestige The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Rust zacht Bud!
In Amerika stierf academica Teresa de Lauretis. Ze was Italiaans van origine, maar werkte lang in Californië waar ze ook stierf op 87-jarige leeftijd.
Ze is de bedenker van de term ‘queer theory’, dat deed ze 36 jaar geleden al; ik zeg zo meteen wat ik zo fantastisch vind aan die term.
Van haar hand zijn boeken als Alice Doesn’t (1984) dat in tegenstelling tot wat men zou kunnen denken niet verwijst naar de Scorsese film Alice Doesn’t Live Here Anymore (1974) maar verwijst naar een protestaffiche die de academica ooit vond waarop het vrouwensymbool stond met een datum in 1979 erin en met daarnaast de woorden: ‘ALICE DOESN’T’. En wat is het precies dat Alice niet meer wil? Iets in de aard van wat Lysistrata niet meer wilde doen? Als een vrouw niet meer wil, wat wil ze dan niet meer? By the way, gelijk heeft ze.
Frank Gehry stierf, de ontwerper van het Guggenheim Bilbao, de man die een architecturale stroming belichaamde die de verdachte naam ‘deconstructivisme’ droeg. Bouwen en afbreken tegelijkertijd, dat kon in de twintigste eeuw.
We namen afscheid van songschrijver en gitarist Steve Cropper die met Booker T. & the M.G.’s furore maakte, vaak tot middernacht wachtte, naar eigen zeggen maar beter hout kon vasthouden, en aan de kaaien van de dokken ging zitten om te kijken hoe de getijden in en uit rolden.
Steve was zo wit als een witte keukenhanddoek, ik vind dat u dat moet weten, zijn band was gemengd van kleur.
Jazzdrummer Jack DeJohnette sterft en ik blader door mijn oude LIFE magazines om te zien of ik iets slims kan zeggen over het begin van zijn carrière.
Uit de elpee Sorcery (1974)
Ja hoor, hier een stuk uit 1967:
‘Jazz verkeert in een crisis. De muziek heeft zijn massale aantrekkingskracht verloren. Er wordt al lang niet meer op gedanst. En ‘new wave’-muzikanten als Ornette Coleman, John Coltrane en Charles Mingus hebben alle regels van harmonie en ritme naast zich neergelegd om vergaande, expressionistische improvisaties naar voren te schuiven, waardoor het puristische publiek nog verder is vervreemd.
Uiteindelijk heeft rock-‘n-roll, het bastaardkind van de jazz, in verschillende, elk uur veranderende vormen – ‘hard’, ‘folk’, ‘blues’ en recentelijk ‘psychedelisch’ – een hele nieuwe generatie luisteraars voor zich gewonnen.
Zonder het jonge publiek is jazz ten dode opgeschreven. Esthetisch en historisch gezien kan het niet worden voortgezet.
[…]
Jack DeJohnette die op de stevige randen van zijn drums slaat, bassist Ron McClure die jammert en brult, Keith Jarrett die met één hand de pianosnaren tokkelt en met de andere het toetsenbord bespeelt, en Lloyd die schor huilt op zijn tenorsaxofoon …’
Nee, toch niet, hier ga ik het op de uitvaart niet over kunnen hebben, het artikel gaat eigenlijk over saxofonist Charles Lloyd. Het zegt dus weinig of niets over DeJohnette zelf. Het zegt iets over de toestand waarin jazz zich in 1967 bevond, hier mooi verwoord door Richard Saltonstall, Jr. maar een paar jaar later nog mooier en veel gebalder samengevat door Zappa toen hij zei: ‘jazz is niet dood, het ruikt alleen een beetje vreemd.’
Even door mijn platenkast met de duim over de ruggen wrijven, welke plaat ga ik tijdens de dienst draaien?
Ik vind deze, Sorcery (1974) [zie boven], een spirituele jazzplaat uit de tijd dat spirituele jazz, wij noemden dat soms ook kozmigroov, populair was.
