Tag Archives: 2026

RIP Valentino (1932 – 2026)

Valentino stierf. Hij werd 93 of 94, een eer die slechts een dikke tien procent der stervelingen te beurt valt. Mannen in fashion zijn meestal gay. Toen ik nog leerkracht was en ik wel eens te maken had met homofobe jongens, vertelde ik hen altijd dat alle kledij die ze droegen door gays ontworpen was. Van de laatste zeven doden in de modewereld waren zes man en vier van die zes mannen waren gay. Armani was gay, net als Cardin, Lagerfeld en de Givenchy. Van de Rabanne weten we het niet, die was daar heel geheimzinnig over. Alleen André Courrèges was straight. En Vivienne Westwood, de vrouw van het gezelschap, was ook hetero.

Ook Valentino was gay. Toen hij stierf duurde het niet lang eer mij ter ore kwam dat hij zijn hele leven bij dezelfde man was gebleven. Dat werd niet expliciet zo gezegd, men deed dat overal uitschijnen. Maar Veerle Windels, de necrologiste van dienst bij De Standaard, schrijft: ‘[Valentino] vertelde er niet bij dat het duo dan al geen koppel meer vormde, maar toch nog intens samenwerkte. Over die relatie vertelde Valentino ooit: “Ik ben dankbaar dat Giancarlo veel voor me verborgen hield. Dingen die me triest zouden maken.”‘

En kijk, de wereld strookt weer met het beeld dat ik ervan heb.

Windels sluit af met een opsomming van Valentino’s bezigheden op het einde van zijn leven. Pendelen tussen zijn château in de omgeving van Parijs, zijn loft in New York, zijn skichalet in Zwitserland en zijn huis in Londen. Of hij zat op zijn jacht. Onderwijl genoot hij de hele tijd van zijn Picasso’s, Koonsen, Mondriaans, Warhols en Bacons. Huppakee, en genieten maar.

Een zekere Stijn Helsen wordt er bijgehaald om te zeggen: ‘Ik denk niet dat veel koningen leven zoals Valentino leefde.’

De man die koninginnen kleedde, leefde zelf als een koning.

Toch stel ik me Valentino voor als een droef beest. Zelf was ik het zeker geweest. Dat schrijf ik niet toe aan de leegte van zijn bestaan, maar eerder aan de leegte van elk bestaan. Maar misschien ook aan het feit dat lieden als Valentino geen excuus hebben om droef te zijn, ze hebben immers alles. Misschien maakt dat extra droef.

Desalniettemin, rust zacht Valentino.

RIP Erich von Däniken (1935 – 2026)

Erich von Däniken is dood en de respons is groot. Zo zie je maar hoe populair zijn theorie was dat wij hier op aarde in de oudheid antieke astronauten op bezoek kregen die ons technologische bijstand verleenden bij het bouwen van Stonehenge, de Leeuwenpoort in Griekenland, de Egyptische piramiden én Cuzco in Peru, die laatste mijn persoonlijke favoriet: onwaarschijnlijk hoe die mega-stenen als puzzelstukken in elkaar passen.

19de Eeuwse foto van de Leeuwenpoort in Griekenland met Heinrich Schliemann en Wilhelm Dörpfeld, een voorbeeld van wat Cyclopisch metselwerk wordt genoemd.

Von Däniken opereerde in de paleocontact-traditie van Louis Pauwels en Jacques Bergier en hun De dageraad der magiërs (1960); en natuurlijk in de voetsporen van  Charles Fort (1874 – 1932) met zijn drie boeken Forteana.

Alle theorieën in die boeken zijn nonsens, maar zeer vermakelijke nonsens. En ook von Däniken is geestig, neem nu zijn docu ‘Chariot of the gods’ uit 1970, een verfilming van ‘Waren de goden kosmonauten?’, een ware kitschklassieker.

Chariot of the Gods (1970)

Wie wel heel mooi heeft geschreven over de relatie tussen magie en technologie, dat wil ik toch even zeggen, en daar heel zinnige dingen heeft over gezegd, is Frances Yates (1899 – 1981), in werken als Giordano Bruno and the Hermetic Tradition (1964) en Theatre of the World (1969).

Als je de ladder wil afdalen naar de oorspronkelijke gedachte dat wij hier ooit bevolkt werden door wezens van een andere dimensie dan kom je bij de Griekse goden.

Dat weet H. P. Lovecraft ook natuurlijk als hij schrijft:

Continue reading →

RIP Béla Tarr (1955 – 2026)

Dodenstad verwelkomt de eerste nieuwe bewoner van het jaar. Béla Tarr was een Hongaars filmmaker in de trage-cinema-traditie van Andrei Tarkovsky.

Trailer van The Turin Horse

Béla, in mijn hoofd blijf je verbonden met Nietzsche en Simenon. Over Nietzsche maakte je een film met de titel The Turin Horse (2011) en die titel verwijst naar Nietzsche die in Turijn een paard omhelsde dat door zijn baas mishandeld werd. Dit was het moment dat hij zijn verstand verloor en er voor altijd het zwijgen toe zou doen; een klein jaar nog en zijn piepgaatje zou zich voorgoed sluiten.

Van Simenon verfilmde je in 2007 heel vrijelijk De man uit Londen (1937).

Rust zacht Béla.

RIP Brigitte Bardot (1934 – 2025) 

Met de uitvaart van Brigitte Bardot zijn we een hele week bezig geweest. De toeloop was enorm. Er was een land in rouw. Wat zeg ik, de boomers van een continent waren in rouw. Brigitte Bardot was onze James Dean, onze Marlon Brando, ogenschijnlijk een rechtstreekse afstammelinge van rebel Jeanne D’arc.

Brigitte werd uitbundig gevierd en het laatste lied dat die laatste avond over de zerken van Dodenstad schalde — het was toen al bijna ochtend, de ochtenden beginnen nu al tien minuten later dan op het winterpunt van twee weken geleden — was “Je danse donc je suis” uit 1964. ‘Ik dans dus ik ben’, een woordspeling op Descartes’s ‘Je pense donc je suis.’

Je danse donc je suis

Het refrein klinkt in het Nederlands zo, het homoniem ‘suis’ (ik ben) ‘suis’ (ik volg) ging helaas verloren in de vertaling:

Ik dans, dus ik ben
Jij danst en ik volg
Maar als ik je volg, maak jezelf niets wijs
‘t Is voor de dans, niet voor het leven

–“Ik dans, dus ik ben” (1964)

Buiten waren de demonstranten nog niet vertrokken. Een hele week zijn ze gebleven. Tot het allerlaatste protesteerde de meute alsof Brigitte een of andere Michael Jackson was geweest, terwijl ze — naast sekssymbool in een film of twintig — alleen maar de rol van mensenhater en dierenvriend had gespeeld.

Rust zacht Brigitte.

RIP Hermeto Pascoal (1936 – 2025)

Hermeto Pascoal was Braziliaan, componist, veelspeler en fluitist. Hieronder vindt u een heel geestig filmpje van een waterconcert waar iedereen op flessen en fluiten speelt.

Het waterconcert uit ‘Sinfonia Alto da Ribeira’ (1985)

Ik vind dat clipje op de pagina ‘Jazz is dead’, wat mij doet denken aan het ‘bon mot’ van Frank Zappa die ooit zei: ‘jazz is not dead, it just smells funny.’

Het clipje komt uit de film Sinfonia Alto da Ribeira (1985) van Ricardo Lua.

Rust zacht Hermeto.