Het is altijd prettig om iemand van bij ons te begraven. Iemand van bij ons die belangrijk genoeg is om een plek in Dodenstad te verdienen.
Voor mij blijft François Beukelaers voor eeuwig en altijd de man die in Brussels by night (1983) zegt, terwijl hij met zijn voeten op de zetel in een eersteklascoupé gaat zitten en de opmerking krijgt van een benepen dametje dat voor hem zit, ‘meneer dat is hier wel eerste klas hé’; hij dus zegt: ‘ik heb het hier ook eerste klas!´
De necrologen van dienst waren Filip Tielens en Ewoud Ceulemans, zij deden voor ons een gastverschijning.
Mijn gedachten kwamen niet aan bod, ik schreef ze gewoon in mijn dagboek op.
Continue reading
