Tag Archives: painting

RIP Pierre Soulages (1919 – 2022)

Le maître de l’outrenoir, ARTE docu on Pierre Soulages

Pierre Soulages was een Frans schilder.

Ik kende hem niet dus ik stond nimmer stil bij zijn werk en dan ga ik er altijd van uit dat ik hem of zijn werk niet zal mogen. Ik ga immers altijd van het slechtste uit.

Bij nader onderzoek blijkt mijn vrees ongegrond. Ik mag zijn werk. Misschien word ik in dat oordeel beïnvloed door de schilderijen van Rothko waarvan ik ook altijd dacht dat ze niks voor mij waren tot ik die grote overzichtstentoonstelling in Den Haag zag.

Maar goed, echt weten of ik het werk van Soulages écht mag weet ik niet, omdat ik nu direct, dit weekend nog idealiter naar een museum zou willen lopen om het in het ‘echt’ te zien.

Kan dat? Waar dan? Ik weet het niet.

Nu moet ik afgaan op internetsites en boeken. Dan liever boeken. Onder mijn laptop ligt een stapel boeken om dat ding op ooghoogte te brengen. Ertussen zit een exemplaar van Art Now (1979). Ik neem het er tussenuit.

Edward Lucie-Smith typeert Soulages in Art Now als iemand wiens ‘kalligrafisch patroon van dikke, zwarte lijnen in meer dan een opzicht aan Kline herinnert’. Hij heeft, nog steeds aldus Lucie-Smith ‘een sappige benadering van verf’ (vertaling van Ida Boelema and Jeroen Boomgaard).

Het schilderij dat in die vroege periode het vaakst gereproduceerd wordt is Painting, November 20, 1956 (1956), dat in het Guggenheim in New York hangt. Het staat in Art Now.

Voor zij die gek van stromingen zijn (ik heb begrip voor u), Soulages wordt in de jaren na WOII gerekend tot het tachisme. Hij is een tachist dus. Tache is Frans voor vlek. Iemand die dus werkt met verfvlekken beoefent het vlekkisme. Het tachisme was eigenlijk de Europese interpretatie van het abstract expressionism, u weet wel, de druipschilderijen van Jackson Pollock. Elders in Europa werd dat actie-schilderen en het abstract schilderen met verfvlekken algauw met de term ‘lyrische abstractie’ aangeduid en ook onder die categorie zal je Soulages vinden.

Henri Michaux wordt ook tot de tachisten gerekend en ik ben gek op Michaux. Dat werk ken ik wel.

Als ik over stromingen lees word ik altijd moedeloos. Kijkt men naar de kunstproductie van een bepaalde periode, dan kan men zich niet van de indruk ontdoen dat iedereen elkaar na-aapte. Dat iedereen probeerde in de pas te lopen. Dat men wilde beantwoorden aan een bepaald verwachtingspatroon. En dan toch tegelijkertijd volhouden dat iedereen zijn eigen ding doet, dat kunst toch de allerindividueelste expressie is, maar dat is uiteraard niet zo. Ach, denk ik dan, het zal den tijdsgeest wel wezen. Bovendien gebiedt de eerlijkheid mij hieraan toe te voegen dat het met dat bedenken van kunststromingen en genres het hardst de spuigaten uitliep in de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Daarna was alles gewoon postmodern. En ook dat is kort door de bocht.

RIP Pierre Soulages

RIP Billy Al Bengston (1934 – 2022)

“Three Faces West (Billy Al Bengston’s)” (2005) by Harold Budd

Billy Al Bengston was een Amerikaans kunstenaar.

Men verwijst dikwijls naar Bengstons link met de “kustom”-auto-scene en de motorcultuur. Hij was naar het schijnt de eerste om autolak te gebruiken in de hoge kunsten met psychedelische kleuren die vaak mandala-achtige vormen kregen.

Ik geef u een lied van Harold Budd (die stierf onlangs ook): “Three Faces West (Billy Al Bengston’s)” (2005).

 Spanish Still Life @ BOZAR

There is a wonderful exhibition in Brussels right now. Spanish Still Life – Velázquez, Goya, Picasso, Miró has two Cotáns, apart from Zurbarán, the crème de la crème of still life.

Sadly, behind glass, but seeing this is such a blast.

Quince, Cabbage, Melon and Cucumber (1602) by Juan Sánchez Cotán. This is the central piece of the exhibition. Jaw-droppingly beautiful. Below detail of the cucumber.

Still Life with Fruit and Vegetables (c.1600) by Juan Sánchez Cotán. Another Cotan, a little too full to my liking but still a top work.

Still Life With Bream, Oranges, Garlic, Condiments, and Kitchen Utensils (1772) by Luis Egidio Meléndez (detail)

Vanitas (Goya’s Skull) (1849) by Dionisio Fierros. This painting has a nice phrenology story behind it. Kind of similar to what happened to Sade’s skull.

There were two Goya’s: Still Life with Golden Bream and one with a bird (I was  unable to find the title, it’s this one). There were no Zurbaráns. I would have paid the price of the entrance for the two Cotans alone.

Running off to join the circus

A Party of Charlatans in an Italian Landscape (1657) by Karel Dujardin

This painting makes me want to run off and join the circus. Or join this band of quacks. Travelling from village to village, passing these landscapes and ruins.

I’m also fascinated with the Scaramouche man in black, standing on tiptoe and stooping his head. He reminds me — obliquely, always obliquely — of Antoine Watteau’s L’indifférent picture.

The colours are unfortunately not ‘true’. The original is much darker I presume. Perhaps more like this one[1].

Concerning the true color of paintings online. Consider this for example[2]. Notice how the colors vary? It’s impossible to find out the true color of the painting unless you visit the website of the museum where the painting is located.

I wonder if Google Art Project has a policy?

Eerie ears

Ears from Italian Painters

Ears from “Italian Painters”[1]

via

Clues, Myths, and the Historical Method by Carlo Ginzburg, a text famous for connecting Italian art critic Giovanni Morelli, British fictional character Sherlock Holmes and Austrian psychiatrist Sigmund Freud.

From that text:

“Morelli’s books look different from those of any other writer on art. They are sprinkled with illustrations of fingers and ears, careful records of the characteristic trifles by which an artist gives himself away, as a criminal might be spotted by a fingerprint . . . any art gallery studied by Morelli begins to resemble a rogues’ gallery . . .” (Wind 1963:40-41)

Appearing and disappearing

It’s funny how Venus Rising from the Sea — A Deception (c. 1822, above) by American painter Raphaelle Peale relates to the Veil of Veronica by Francisco de Zurbarán of the previous post.[1]

The Veil of Veronica is about appearing (the face of Jesus in a handkerchief), the Venus deception about hiding and disappearing (Venus hiding from sight).

A double chin, disheveled hair and dirty boots

Napoléon Bonaparte abdicated in Fontainebleau (1845) by Paul Delaroche

Wham. What a painting.

Paul Delaroche often depicts his subject matter with an over-the-top sensationalism, think of his execution of Lady Jane Grey and the Christian female martyr floating down the river with tied hands.

The painting of a despondent Napoleon has a more subdued quality.

The high level of truthfulness does not arise from its photorealism but resides in the double chin, the disheveled hair and the dirty boots.

P.S. The painting is one of my WACs, that is, World Art Classics, an ongoing series of visual art and visual culture classics.