Tag Archives: 1932

RIP Valentino (1932 – 2026)

Valentino stierf. Hij werd 93 of 94, een eer die slechts een dikke tien procent der stervelingen te beurt valt. Mannen in fashion zijn meestal gay. Toen ik nog leerkracht was en ik wel eens te maken had met homofobe jongens, vertelde ik hen altijd dat alle kledij die ze droegen door gays ontworpen was. Van de laatste zeven doden in de modewereld waren zes man en vier van die zes mannen waren gay. Armani was gay, net als Cardin, Lagerfeld en de Givenchy. Van de Rabanne weten we het niet, die was daar heel geheimzinnig over. Alleen André Courrèges was straight. En Vivienne Westwood, de vrouw van het gezelschap, was ook hetero.

Ook Valentino was gay. Toen hij stierf duurde het niet lang eer mij ter ore kwam dat hij zijn hele leven bij dezelfde man was gebleven. Dat werd niet expliciet zo gezegd, men deed dat overal uitschijnen. Maar Veerle Windels, de necrologiste van dienst bij De Standaard, schrijft: ‘[Valentino] vertelde er niet bij dat het duo dan al geen koppel meer vormde, maar toch nog intens samenwerkte. Over die relatie vertelde Valentino ooit: “Ik ben dankbaar dat Giancarlo veel voor me verborgen hield. Dingen die me triest zouden maken.”‘

En kijk, de wereld strookt weer met het beeld dat ik ervan heb.

Windels sluit af met een opsomming van Valentino’s bezigheden op het einde van zijn leven. Pendelen tussen zijn château in de omgeving van Parijs, zijn loft in New York, zijn skichalet in Zwitserland en zijn huis in Londen. Of hij zat op zijn jacht. Onderwijl genoot hij de hele tijd van zijn Picasso’s, Koonsen, Mondriaans, Warhols en Bacons. Huppakee, en genieten maar.

Een zekere Stijn Helsen wordt er bijgehaald om te zeggen: ‘Ik denk niet dat veel koningen leven zoals Valentino leefde.’

De man die koninginnen kleedde, leefde zelf als een koning.

Toch stel ik me Valentino voor als een droef beest. Zelf was ik het zeker geweest. Dat schrijf ik niet toe aan de leegte van zijn bestaan, maar eerder aan de leegte van elk bestaan. Maar misschien ook aan het feit dat lieden als Valentino geen excuus hebben om droef te zijn, ze hebben immers alles. Misschien maakt dat extra droef.

Desalniettemin, rust zacht Valentino.

RIP Lalo Schifrin (1932 – 2025)

“Danube Incident” (1969) uit More Mission: Impossible, via de Strictly Breaks compilaties terechtgekomen op de Portishead hit “Sour Times” (1994).

Lalo Schifrin was een Argentijns componist en pianist gekend voor zijn ontelbare soundtracks. Een aantal van zijn composities werden rare groove en jazz-funk classics en de Britse band Portishead scoorde een hit met een sample uit “Danube Incident ” (1969).

“Room “26”” uit Bullitt (1968)

Enkele van de betere tracks zijn “Room “26”” (1968), het eerder vermelde “Danube Incident”, “Scorpio’s View” (1971) en “Unicorn” (1977).

Continue reading →

RIP Anouk Aimée (1932 – 2024)

Anouk Aimée acteerde in zeventig films. Toch zal men haar vooral herinneren als een van de twee rouwenden in Un homme et une femme (1966) van Claude Lelouch. Zij rouwt om haar overleden stuntrijder, hij rouwt om zijn vrouw die zelfmoord pleegde nadat hij bijna omkwam in een autorace want dat is dan weer zijn beroep.

Un homme et une femme (1966)

In die film is iedereen met elkaar verbonden per auto. Er wordt dan ook heel wat heen en weer gereden. Het lijkt alsof de auto — in de jaren zestig, de tijd van ‘mijn auto, mijn vrijheid’, overal aanwezig en voor het eerst voor iedereen binnen handbereik — zowel symbool staat voor snel contact leggen (een hele nacht doorrijden om je geliefde op te zoeken) als voor eenzaamheid en onvermogen om langdurig connectie te maken.

Rust zacht Anouk.

RIP Piper Laurie (1932 – 2023)

Piper Laurie  was een Amerikaanse actrice gekend voor rollen in films zoals The Hustler (1961), Carrie (1976), en Twin Peaks (1990).

Piper Laurie als moeder van Carrie die net van school thuis is gekomen waar ze haar eerste maandstonden kreeg zonder te weten wat ze waren. De moeder ziet haar moeder nu als vrouw, als draagster van alle zonden, en wil haar direct straffen.

In het Stephen King verhaal Carrie speelt ze de godsdienstgekke moeder van dat onfortuinlijke meisje bij wie de stoppen doorslaan nadat ze op het schoolbal een emmer varkensbloed over zich heen krijgt.

Stephen King (°1947) is een van de grootste schrijvers van zijn generatie en ik heb in de jaren tachtig en negentig redelijk wat van hem gelezen. De beste herinneringen heb ik aan The Stand (1978).

Rust zacht Rosetta.

RIP Fernando Botero (1932 – 2023)

Fernando Botero was een beeldend kunstenaar uit Colombia die wereldbekend werd met zijn schilderijen en sculpturen van zwaarlijvige, geblokte mensen.

Trailer van de 1998 documentaire

Botero zwom tegen de stroom in. Het menselijk lichaam was in zijn tijdsgewricht volledig uit de mode. Abstracte schilderkunst was al wat van tel was. Geen wonder dat de kunstwereld lauw reageerde op zijn werk. Maar bij mensen van buiten die kunstwereld was hij razend populair.

Continue reading →

RIP Mike Hodges (1932 – 2022)

Openingssène van Get Carter, met het thema van de soundtrack.

Mike Hodges was een Brits regisseur en schrijver gekend voor het schrijven en regisseren van de op een pulproman gebaseerde film Get Carter (1971).

Get Carter wordt tot de beste Britse films ooit gerekend en is vandaag nog erg genietbaar. Allereerst is er Michael Caine, dan is er het totaal gebrek aan gemoraliseer, de soundtrack van Roy Budd en het snelle monteerwerk van John Trumper.

Britt Ekland aan de telefoon met Caine.

De film is van 1971 en de seksuele revolutie raast als een sneltrein door Europa. In deze periode lijkt het erop dat je als vrouw geen enkele rol krijgen kon als je niet bereid was je borsten te laten zien: er is Britt Ekland die ingaat op het telefoonseksverzoek van haar vriendje Carter terwijl zijn vrouw in dezelfde kamer waar hij belt zenuwachtig heen en weer aan het schommelen is in haar schommelstoel terwijl ze naar het ongewogen gezicht van haar man kijkt terwijl aan de andere kant Britt in het bed aan het kronkelen is; er is de vrijpartij met Geraldine Moffat; er is de vrouw die verplicht wordt zich te ontkleden vooraleer ze een dodelijk spuitje krijgt; er is het naakte vrouwenlijk dat uit de rivier gevist wordt.

Drugs zijn ook nooit ver weg. Zo druppelt Caine een of ander goedje in zijn neus als hij per trein op zijn bestemming aankomt.

Terwijl deze film niet tot de verkrachtingswraakfilms gerekend wordt, is hij dat wel. De verkrachting wordt hier verzinnebeeld door een pornofilm waar Caine met tranen in de ogen naar kijkt. Hij ziet hoe zijn nichtje (er wordt gesuggereerd dat het wel eens zijn dochter zou kunnen zijn) in een pornofilm ‘genomen’ wordt.

In een bepaalde scène zegt hij daar beschuldigend over tegen diegene die zijn nichtje voor de camera haalde:

‘Wat zou jij ervan gevonden hebben als het jouw nichtje was dat genaaid werd in die film?’

Get Carter (1971)

Hodges regisseerde heel wat meer. Er was Flash Gordon en ook Pulp, die er erg geestig uitziet.

Rust zacht Mike.

RIP Loretta Lynn (1932 – 2022)

“The Pill” (1975)

Loretta Lynn (1932 – 2022) was een Amerikaanse zangeres die actief was in de countrymuziek.

Ze scoorde heel wat hits binnen het genre en wie weet ook daarbuiten.

Coal Miner’s Daughter (1980)

Men maakte met Coal Miner’s Daughter (1980) een leuke film over haar leven met Sissy Spacek als Loretta en Tommy Lee Jones als haar man.

Ik koos voor haar nummer “The Pill” (1975) over een vrouw die de pil ontdekt en haar man vertelt dat het maar eens gedaan moet zijn met haar door middel van jaarlijkse baby’s aan het huis te kluisteren.

Minirokjes, shortjes en niementjes van dal.
Ik haal al die jaren in
Want nu heb ik de pil

Miniskirts, hot pants and a few little fancy frills
Yeah I’m makin’ up for all those years
Since I’ve got the pill

–“The Pill” (1975) by Loretta Lynn

Goed gezegd Loretta, en nogmaals wordt hier de cruciale rol die anticonceptiva voor vrouwen hebben gespeeld in de feministische strijd. Vooral dat die pil ongemerkt kon genomen worden, lijkt me nu ik deze woorden neerschrijf, een sterk punt van het product. En die mannen maar blijven proberen. ‘Nee schatje, sorry weer niet gelukt’, zei zo’n vrouw dan die stiekem de pil pakte.